NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Do wyborców mojej przeciwniczki.
Nie musimy się zgadzać,
ale obiecuję być przewodniczącym wszystkich uczniów.
Wasze zdanie zostanie wysłuchane.
Nie brzmi jak przemowa przegranego.
Bo nią nie jest.
Tak naprawdę... wcale takiej nie przygotowałem.
Nasze sondaże wskazują niespodziewanie wysoką frekwencję.
Potrzebowaliśmy 55%, a oscyluje wokół 57%.
Dziesięć minut temu nasze wyliczenia
dawały nam 71% szans na wygraną.
Za godzinę koniec głosowania.
Wiem, że to była dla ciebie ciężka kampania.
Wiele przeszłaś z Riverem i... Przepraszam.
Widzę, że już dostajesz gratulacje.
Po prostu...
Chciałem przeprosić, że ta kampania była...
taka ostra.
Dzięki, Payton. Doceniam to.
Ale te SMS-y to nie gratulacje.
Zakładam, że to twój sztab wpadł w panikę.
Zostałeś przewodniczącym.
Jeszcze nie.
Głosowanie wciąż trwa i trzeba policzyć głosy.
Nie trzeba.
W tym momencie je wyrzucają.
Kilka minut temu rozesłałam maila,
w którym wycofałam swoją kandydaturę.
Dyrektor Vaughn uznała, że liczenie głosów nie ma sensu.
Dlaczego to zrobiłaś?
Twoje wyliczenia były prawidłowe. Nasze też.
Frekwencja była wysoka.
Ci spóźnieni woleli ciebie,
więc zamiast przegrać, pociągnę cię na dno, żebyś nie wygrał.
Zostałeś przewodniczącym, więc coś tam wygrałeś.
Urząd bez jakiegokolwiek znaczenia, którego nikt nie uszanuje.
Wal się serdecznie, Payton.
Wystrzałowa kampania.
Co?
Czemu nie odbierasz?
- Co można zrobić? - Nic, wyrzucili głosy.
W życiu nie dostaniemy mandatu.
Złóżmy apelację!
- Od czego? Od zwycięstwa? - Pyrrusowe zwycięstwo.
W praktyce oznacza porażkę, bo nie ma żadnego znaczenia.
Szlag!
Jesteś żałosny.
Infinity, co ty tu robisz?
Nakryłam cię, czubku.
Ja tylko lubię pomagać dzieciom.
Zamknij się!
Wiem...
wszystko.
Mam takie dowody, że cię zamkną.
Jeśli nie chcesz spędzić reszty życia w więzieniu,
zrobisz, co ci każę.
A mam dwa żądania.
Wszyscy za...
Wniosek przechodzi.
Teraz chciałabym przedstawić
nowego przewodniczącego i wiceprzewodniczącą samorządu,
Paytona Hobarta i Skye Leighton.
Gratuluję zwycięstwa.
Dziękuję, pani dyrektor.
Członkowie rady, jestem...
zaszczycony, mogąc tutaj stać.
Słomki do picia istniały już 3000 lat przed naszą erą,
kiedy Sumerowie używali słomek ze złota.
Później zamienili je na życicę, papier,
a w 1955 roku normą stały się jednorazowe słomki z plastiku.
Obecnie codziennie używa się i wyrzuca 500 milionów słomek dziennie.
Można by nimi opasać Ziemię dwa i pół raza.
To ekologiczna tragedia i moralna katastrofa.
Staję przed państwem, by zaproponować szkolny zakaz
używania jednorazowych słomek.
Poświęcając centa za każdą słomkę,
dołączymy do Malibu i brytyjskiego McDonalda
i przyczynimy się do powstrzymania tej palącej klimatycznej katastrofy.
Cent za słomkę.
Szkoła codziennie zużywa tysiące słomek.
- To mnóstwo pieniędzy. - Skąd mamy je wziąć?
- Więc... - Panie Hobart,
słomki są zawarte w naszym kontrakcie na wyposażenie stołówek
z Cali Food Service,
więc i tak będziemy je dostawać aż do 2025 roku.
To dziesiątki tysięcy słomek.
Co zrobimy? Mamy je wyrzucić?
Tak sobie właśnie pomyślałem,
że dzieciaki lubią żuć plastikowe słomki.
Ja czasem też. Lubię coś trzymać w ustach.
Jeśli pozbędziemy się słomek,
czy te dzieciaki mogłyby zacząć palić albo wapować?
Ma pan takie dane?
Palenie? Z pewnością możemy to zbadać.
Zanim rada zagłosuje...
Będziemy ciągnąć słomki?
Wszyscy za...
Wniosek odrzucony.
Dziękujemy, Payton.
I jeszcze raz gratuluję.
Dziękuję.
Przechodzimy do wniosku o wymianę świetlówek
w częściach wspólnych z ciepłej bieli na zimną.
Infinity!
Odezwij się, wiem, że tam jesteś!
- Jak mnie znalazłaś? - Ray mi powiedział.
Wpuść mnie, nie będziemy rozmawiać przez szparę.
Straszna szkoda, babciu.
Infinity!
Skarbie, błagam!
To zajmie tylko chwilę i sobie pójdę.
Skąd masz na to pieniądze?
Zapytaj Raya. To on płaci.
Będę tu mieszkać do końca szkoły.
Dostanę tyle pistacji i malinowych makaroników, ile zechcę.
Bo inaczej wyślę go do więzienia.
Skończony kretyn.
Nie możesz się żywić makaronikami.
Nabawisz się cukrzycy.
Babciu, ale to twoja wina.
Nigdy nie jadłam makaroników,
aż nie zabrałaś nas do Club 33 w Disneylandzie.
Wiesz co? Od teraz będę miała tylko ładne rzeczy.
Nie wierzę w to, co słyszę.
- Nie? - W ogóle cię nie poznaję.
I dobrze!
- Nie możesz tu palić. - Pewnie, że mogę.
Nie możesz tu palić.
Babciu?
Jak umarła moja mama?
Czemu pytasz mnie o coś, co dobrze wiesz?
Zmarła na niewydolność nerek.
Właśnie.
Ale co ją wywołało?
Gdybyśmy to wiedzieli, to może...
pomoglibyśmy jej.
Bo widzisz, jej badania krwi
wskazują na zatrucie ołowiem, na które nikt ją nie leczył.
Może to dlatego, że Ray...
jako pielęgniarz nigdy nie powiedział o tym lekarzom.
Tak się poznaliście?
- Słuchaj... - W piwnicy mamy farbę z ołowiem.
Wiem o tym.
Dlatego nigdy, przenigdy
nie pozwalałam tobie ani twojej mamie tam schodzić.
Tam było niebezpiecznie.
Ale ty schodziłaś.
Ty bez przerwy schodziłaś do piwnicy.
Co sugerujesz? Że schodziłam do piwnicy,
zdrapywałam farbę i karmiłam nią twoją mamę?
Tak. Dokładnie to sugeruję.
To szalone.
Podtruwałaś mnie! To dopiero szalone!
To ma sens, nauczyłaś się tego na niej. To ją zatrzymało przy tobie.
- Nie pij tyle soku... - Nie rozkazuj mi!
Nagle zauważyłaś, że jesteś w centrum uwagi.
To oburzające, wstrętne kłamstwo!
Skopiowałam te wszystkie dokumenty!
Czekają w skrzynce pocztowej,
którą Ricardo otworzy, jeśli coś mi się stanie.
Wiesz, co chcę?
Chcę opłaconą z góry wycieczkę maturalną do Paryża, babciu.
Nieograniczone fundusze.
Chcę to zrobić porządnie.
Teraz potrzebuję wolności.
Pójdę do restauracji z Ratatuja, tej ze szczurem.
To film animowany, Infinity!
Tam nie gotują szczury!
Jeśli to załatwisz,
być może...
rozważę przyjście na twój pogrzeb.
A teraz wynoś się z mojego mieszkania,
zanim wezwę policję.
Nie powinienem tego pić.
Mam 18 lat.
Daj spokój.
Na pewno robiłeś bardziej nielegalne rzeczy
od wypicia kilku łyków czerwonego wina.
Dobra, to wszystko, co być może robiłem z Infinity...
odbyło się za jej zgodą.
Moim zdaniem masz na nią zbawienny wpływ.
Mam nadzieję, że się pobierzecie i będziecie mieć dzieci.
Byłoby cudownie mieć cię w rodzinie.
To świetnie!
Nie wiedziałem! Ja też tego chcę!
Szkoda, że Infinity tak nie myśli, bo nie odzywa się do mnie.
Dopadły ją udręki dojrzewania.
Rozumiem to.
Ale... o rety.
Jakie ona ma pomysły!
Szalone!
I zastanawiam się, kto jej tego nakładł do głowy.
Kto mógłby nastawiać tę dziewczynkę przeciwko mnie?
Przeciwko nam obojgu?
Payton.
Zgadza się. Payton.
Gdyby nie on,
siedziałaby tu teraz z nami, ze swoją rodziną.
Słuchałaby Shirley Bassey i patrzyła, jak piję.
Więc co?
Mam go zabić?
Co?
Tak, zgadza się.
Muszę to przemyśleć.
Zdecydowanie.
Przemyśl to długo i porządnie.
Odebrał ją nam i ona wróci...
jeśli jego już nie będzie.
Nie lubię go.
Najważniejsze tutaj będzie
zrobienie tego w taki sposób,
żeby nikt nas nie podejrzewał.
No co?
Ja tylko nie rozumiem, jak pani mogła jej to zrobić.
Co zrobić?
Podtruwałam ją? Widzisz?
Właśnie dlatego Payton jest taki podstępny.
Rzuca jakieś wydumane oskarżenia
niepodparte żadnymi faktami,
a ponieważ są tak szokujące, nie możesz o nich zapomnieć i myślisz:
„Czy to może być prawda?”.
Załóżmy...
że to robiłam.
Co z tego, że ją trułam?
Mówię czysto hipotetycznie.
Czy nie była szczęśliwsza?
Jest całkiem sama.
Mieszka w motelu, na miłość boską!
Ludzie mówią mi: „Dusty, jesteś prawdziwą świętą”.
Ale...
jaka tam ze mnie święta.
Jestem zwykłą dziewuszką ze wsi.
Wiesz, czym się zajmowałam,
gdy przyjechałam do Kalifornii?
Byłam modelką
na targach motoryzacyjnych w Santa Barbara.
Bez problemów przyciągałam mężczyzn.
Właściwie to...
radziłam sobie aż za dobrze.
Potem zaszłam w ciążę z Richardem,
a w dniu, kiedy mu powiedziałam, widziałam go po raz ostatni.
I nagle zostałam całkiem sama
z tym ślicznym dzieciątkiem na rękach.
O Boże.
Szkoda, że jej nie widziałeś.
Mama Infinity była...
taka piękna!
Była jak taka mała laleczka.
I pomyślałam sobie, że chociaż ona mnie nie opuści.
Ale, w momencie gdy skończyła 17 lat,
wszystko zaczęłam robić źle.
A wtedy to ona zaciążyła.
Nie chciała mieszkać w tym domu, ale nie miała dokąd pójść.
Sama nie wychowałaby dziecka.
I właśnie wtedy
popełniłam kilka błędów.
Nie mogłam pozwolić, żeby odeszła i zniszczyła im obu życie.
Potrzebowała powodu, by zostać.
Więc jej go dałam.
A kiedy zachorowała, bardzo się do siebie zbliżyłyśmy.
Skończyły się kłótnie i wrzaski.
Znów byłyśmy rodziną.
A gdy umarła...
to była tragedia.
Nie da się tego nazwać inaczej, byłam zdruzgotana.
Ale znowu miałam tę maleńką dziewczynkę.
Jakbym się przeniosła w czasie.
Tylko tym razem mogłam zmienić zakończenie tej historii.
Nie musiałam patrzyć, jak ukochana osoba odchodzi.
Jeśli...
Jeśli naprawdę bym to zrobiła.
Poza tym tyle rzeczy dostawałyśmy za darmo.
No więc...
Chyba wiemy, co tu trzeba zrobić, prawda, Ricardo?
Ciężko idzie...
Natnę tu taki krzyżyk, żeby go...
wycisnąć. Wszystko dobrze?
Teraz dobrze.
Boże, co to jest?
Doktor Miażdżypryszcz.
Zrobili program o kobiecie, która wyciska pryszcze?
Jak mogłam to przegapić?
Genialne.
Lubię taką przejrzystą narrację.
No wiesz, złe rzeczy się wycina.
Wszystko zawsze dobrze się kończy.
Chyba mam początki depresji.
Wiem, kochanie.
To dlatego, że w ogóle nie masz czasu dla siebie.
To nie w moim stylu. Nie lubię rozrywek.
Lubię wygrywać.
Lubię czynić świat lepszym, a Astrid mi to odebrała.
Bez mandatu nie mam życia.
Nie mam...
od czego się odbić.
Na pewno cieszą cię też inne rzeczy.
Pamiętam, że poczułem coś, gdy śpiewałem na ceremonii dla Rivera.
To nie było szczęście, tylko...
jakaś więź z czymś spoza wiru moich ambicji...
i niespełnionych marzeń.
Kochanie.
Wygrałeś wybory.
Udało ci się.
Kogo obchodzi, że nie wywalczyłeś zdrowych przekąsek
ani świnek wsparcia emocjonalnego?
Jesteś w ostatniej klasie.
Ciesz się życiem.
Zjedz pizzę. Spotkaj się z przyjaciółmi, eksperymentuj.
Nie wiem jak.
Poradzić ci coś?
Wprowadź do swojego życia muzykę.
Wszystko gra?
- O rety. - Ale wielki.
Witam ponownie.
W szkole mamy 57 dystrybutorów wody.
Ponad dwudziestu używa się rzadko, a z dziewięciu...
to może być szokujące,
przez tydzień nie skorzystał nikt.
To marnowanie energii
i dosłowne rozpuszczanie pieniędzy podatników.
No bo...
Chcę zaproponować plan.
Usuńmy 15 najmniej popularnych dystrybutorów,
a zaoszczędzone pieniądze wykorzystajmy na zakup
nowoczesnych, ekologicznych dystrybutorów.
Oddalam wniosek. Dziękuję.
Zrobimy krótką przerwę i wrócimy za pięć minut.
Co za porażka.
W ogóle nie interesuje ich zużycie wody.
Mówię o Paytonie.
On jest porażką. Nie ma programu.
- Tylko bez niego coś zdziałamy. - Jak to?
Czemu mówimy o słomkach i wodzie?
Lepiej pytać, czemu dziewczyny rzadziej uprawiają sport od chłopaków.
To łamanie ustawy Title IX.
„Ty powinnaś być przewodniczącą, Skye”.
- Nic nie mówię. - Nie musisz.
Trzeba się go pozbyć, McAfee.
Czemu pani to robi? Przedstawiam rozsądne propozycje.
To beznadziejne, drogie propozycje, przez które stracę pracę.
No to może pani na nią nie zasługuje.
Nie wygrałeś wyborów.
Wiem, bo Astrid się wycofała.
Przeliczyliśmy głosy. Astrid wygrała dwoma.
Co?
Nie reprezentujesz uczniów szkoły.
Wysłuchali cię, ale wybrali kogoś innego.
Nie masz mandatu.
Nie jesteś Obamą,
tylko Geraldem Fordem.
Miłego ostatniego roku.
Cześć, tu Payton.
Czego chcesz?
Zastanawiałem się...
Zjemy razem kolację?
Ale dobre.
Świetnie wyglądasz.
Zdecydowanie odzyskałaś apetyt.
Jedzenie...
w końcu smakuje normalnie.
Przez chemię wszystko było ostre. Wystarczyła szczypta papryki...
i w ustach wybuchał mi pożar.
Infinity...
powinienem cię przeprosić.
Za co?
Przecież sam mówiłeś...
Ocaliłeś mi życie.
Ale źle się za to zabrałem.
Jak polityk...
a nie człowiek.
Przeszłaś coś okropnego.
A ja wplątałem się w to
przez moją ambicję, wiesz?
Ale mam taki pomysł i myślę...
że może ci się spodobać.
Może to pomoże mi...
cieszyć się końcówką szkoły.
Przynajmniej spróbuję. Myślę, że może...
fajnie byłoby zrobić to razem.
Co takiego?
Dzień dobry. Jestem Payton Hobart.
Chcę się zgłosić do dowolnej roli męskiej.
Chciałem tylko powiedzieć, że byłem na apelu poświęconym Riverowi,
gdy zaśpiewałeś tę wspaniałą piosenkę.
Nie musimy cię przesłuchiwać.
Rozważyłbyś zagranie Johna Hinckleya?
To rola życia, będziesz fantastyczny.
Pewnie.
Wspaniale.
Dziękuję. Próby zaczynają się w poniedziałek.
Ale mam jeden warunek.
No chodź.
Wystąpię, jeśli zaangażujecie też moją przyjaciółkę, Infinity.
Ale tu jasno.
Nazywam się Infinity Jackson
i chciałam zgłosić się do roli Squeaky Fromme.
Co dalej? Jola lojalna, Jola nielojalna.
Jola lojalna, Jola nielojalna.
Cześć.
Infinity, możemy porozmawiać?
- Tak tęsknię! - Kto ci powiedział, że tu jestem?
Twoja babcia. Chce, żebyśmy byli razem.
Odkrycie, że nie umieram, było najlepszym, co mnie spotkało.
Otworzyło mi oczy. Teraz wiem, jakie mogę mieć życie.
Mogę mieszkać sama, jeść makaroniki,
lecieć do Paryża i dostać rolę w musicalu.
- Co? - Właśnie.
W szkole wystawiają Assassins i zagram Squeaky Fromme, czyli...
najlepszą rolę.
Nie.
- Tak. - Najlepsza rola to John Hinckley.
Żegnaj.
Na zawsze, Ricardo.
Infinity!
Drugiej szansy nie będzie!
Ostrzegam cię! Stanie się coś złego!
Nie obchodzi mnie to!
Nie wiem, czy możesz wystąpić, jeśli się tu nie uczysz.
Kiedyś się uczyłem.
Ale rzuciłem szkołę.
Doradca zawodowy poradził mi
zapisać się do wieczorówki, żeby dostać dyplom, czyli...
będę się tu uczył.
Wiem, że potrzebujecie facetów.
I naprawdę chcę wystąpić.
Ale musisz wziąć udział w przesłuchaniach. Wybrałeś piosenkę?
Tak.
Zaśpiewam „Beneath a Moonless Sky”
z Love Never Dies Andrew Lloyd Webbera.
To sequel Upiora w operze.
Nawalaj w klawisze, DJ-ko.
Gratulacje, obsado Assassins Stephena Sondheima.
Cudownie!
Chyba wszyscy się znacie, ale chcę wam przedstawić Ricarda.
Uczy się wieczorowo w naszej szkole
i zagra Johna Wilkesa Bootha.
Nigdy ci tego nie wybaczę.
Zanim zrobimy sobie kilka ćwiczeń zapoznawczych,
Daria rozda wam foldery teatralne
ze wszystkimi postaciami z musicalu.
Musimy się w to porządnie wgryźć.
Chcę, żebyście wszyscy
stali się swoimi bohaterami.
Musimy pamiętać,
że złoczyńca nie uważa się za złoczyńcę,
tylko za bohatera własnej historii.
Nie wstydźcie się, że będziecie wyglądać głupio.
Ruszajcie się w rytm muzyki.
Nie myślcie o tym.
O tak, Ricardo!
Świetnie!
Nie chcę tego robić.
O to chodzi, to ćwiczenie na zaufanie.
Raz, dwa, trzy.
- Udało się! Jeszcze raz. - Świetnie.
Spadaj!
Jakże trudno to powiedzieć
A jeszcze trudniej zrobić
Jakże trudno to powiedzieć
A jeszcze trudniej zrobić
Nie wierzę.
Dwa głosy? Skąd wiedziała?
Policzyła je.
Nie, to absurd.
Mieliśmy 80% szans na wygraną.
Nie chodzi o liczby,
tylko o twoje założenie, że frekwencja będzie wysoka cały dzień,
co było głupie...
Zamknijcie się!
Przegraliśmy. Możemy się przerzucać oskarżeniami,
ale prawda jest taka, że wyborcy nas odrzucili
i nie darzą nas zaufaniem.
Naszym problemem są dwie tajemnice.
Że Astrid wygrała, a Infinity nie ma raka.
Jak ktoś się o tym dowie, to po nas.
Musimy się uspokoić.
Nie przerywaj mi, James!
Zrobimy tak. Mamy te małe tajemnice.
No nie wygraliśmy.
A ta dziewczyna z rakiem?
Wiedzieliśmy, że jest zdrowa i zatailiśmy to.
W następnej kampanii dojdą dwie kolejne,
a za 15 lat przy wyborach do senatu
będziemy mieć 40 trupów w szafie.
Payton, jak możemy pomóc?
Chcę lojalności.
Jesteśmy lojalni.
Na piśmie.
Podpiszcie umowę poufności.
To jakiś żart.
My nie żartujemy.
„W czasie pracy i po jej zakończeniu zobowiązujesz się nie ujawniać
żadnych informacji szkodliwych dla pana Hobarta”.
To standardowe formułki.
„W razie złamania umowy pan Hobart może dochodzić
odszkodowania w wysokości pięciu milionów dolarów”.
Nie wierzę.
Przyjaźnimy się od lat, możesz nam ufać.
Dobrze, więc to nie problem, żebyście podpisali umowę.
Słuchajcie, teraz się przyjaźnimy, jasne?
Siedzimy w tym razem.
Ale gdy stawka jest wysoka, przyjaźń zawodzi.
Więc podpiszcie umowę, żeby do tego nie doszło.
Ja swoją już podpisałam.
Pięć milionów to lekka przesada.
Żeby było jasne, to nienormalne.
Dziękuję.
Payton.
Jesteś zestresowany.
Zestresowany, zmęczony i wkurzony,
więc może to cię pocieszy.
Red velvet. Upiekłyśmy je ze Skye. Oby ci smakowała.
Jestem z tobą.
- Chcesz gryza? - Ograniczam przed balem.
Jak długo to trwa?
Od godziny.
Robiłam mu okłady ze świdośliwy i kaktusa. Przykładałam kryształ do głowy.
A pod pachami?
Tak! Robiłam wszystko, co mówiłeś.
Nic nie działa, boję się.
To pewnie zwykły wirus.
39,7°C!
Trzeba go zawieźć do szpitala.
- Nic ci nie jest? - Coś zjadłeś?
Wszystko w porządku.
Ale jest źle, wiecie?
Serio się boję.
Najpierw tracę mandat, a potem ktoś chce mnie zabić.
Chwila, może zjadłeś zepsutą ostrygę?
Ktoś chciał mnie zabić, James.
Nie wyciągajmy pochopnych wniosków.
- Po co to robić? - Ronald Reagan!
W okresie najniższej popularności wychodzi z hotelu...
John Hinckley strzela.
Reagan obrywa, a agent Brady zostaje sparaliżowany.
Wiemy, że to była tragedia.
Abe Lincoln, James!
Po wygranych wyborach stajesz się celem.
Ludzie chcą cię powstrzymać,
widzą kogoś innego na twoim miejscu
albo są świrnięci.
Prawie wyrzygałem żołądek, jasne?
To nie była zepsuta ostryga.
Rzygałem krwią.Zostałem otruty.
Przez McAfee.
Zaraz. McAfee?
Sam ją zapytaj.
McAfee, czy otrułaś Paytona?
Chyba tak.
- Co takiego? - Niechcący.
Upiekłyśmy babeczki ze Skye.
Ja robiłam ciasto, ona lukier.
Też je zjadłyśmy.
Ale Skye zrobiła jedną dla Paytona, z innym lukrem.
Nic nie podejrzewałam, ale to musiała być ona.
Chciała się ciebie pozbyć.
- Nie brałam jej na serio. - Poważnie?
- Wynocha. - Nic nie mówiłaś?
- Nie sądziłam, że chce go zabić. - Won!
- Zwalniam cię ze sztabu. - Proszę.
McAfee, to koniec. Wyjdź.
Czy ty sugerujesz to, co myślę?
Czemu dałaś mu inny lukier?
Bo chciałam mu coś napisać. Być miła.
Co w nim było?
Cukier i masło, suko!
Nie będę tu siedzieć i słuchać oskarżeń o usiłowanie zabójstwa...
Babeczki to był twój pomysł.
Miałaś trzy dni, żeby się...
A ja się zgodziłam, choć nie powinnam była.
Bo chciałam zrobić coś miłego dla kogoś, kogo mam za idiotę i kogo nie znoszę.
Jeśli uważasz, że chciałam go zabić,
żeby zająć jego miejsce, powiem ci dwie rzeczy.
- Próbuję zrozumieć... - Po pierwsze: wal się.
Po drugie: koniec z nami.
Robię ci przysługę, bo chyba nie jesteś homo.
Ty sztywna, zarozumiała turystko.
Inaczej wiedziałabyś, jak zadowolić kobietę.
Żeby było jasne: nic o tym nie wiesz.
Mamo?
TRUTKA NA SZCZURY
Co tutaj robisz?
Musimy porozmawiać.
Nie tutaj.
Mój mąż jest na górze.
Kończy układać wielkie puzzle weneckiego pałacyku Peggy Guggenheim.
Stajnie za kwadrans.
- Dobrze. - Żadnego seksu!
Myślałam, że pracujesz na ranczu w Wyoming.
W Montanie. Jest piękne. Widziałam, jak niedźwiedź morduje faceta.
Niedźwiedź nie może mordować.
Zabić – owszem, ale mordowanie sugeruje umyślne działanie.
Wszystko jest tam takie prawdziwe.
To by ci się przydało.
Robię to dla mojego syna.
Jeśli odejdę, straci wszystko.
Jeśli zostaniesz, straci ciebie. Znienawidzisz go.
Może nie dzisiaj, ale pewnego dnia.
Wracam jutro. Leć ze mną.
Jutro.
Najdroższa Jodie,
upokorzyła mnie słabość i impotencja,
ale mogę się zmienić.
Udowodnię ci to, dokonując śmiałego, historycznego czynu.
Wygram twoją miłość na całą wieczność.
Z miłością, John.
Jestem niczym
Tyś jest wiatrem, wodą, niebem
Jodie, powiedz, proszę
Jak wygrać miłość twą
Przepłynę morza Poruszę góry
Przed niczym nie zawaham się
Powiedz, co zrobić mam?
Nie jestem godzien uczuć twych
Jodie, Jodie
Daj mi zasłużyć na ten cud
Powiedz, jak wygrać serce twe
Uwolnij mnie
Jak mam ku sobie zwrócić cię?
Jestem niczym
Tyś jest wiatrem, diabłem i Bogiem
Charlie, oto moja krew
I ciało, kochaj je
Zajmę się ogniem, łyknę truciznę
Zechcesz, rozerwę serce me
Wystarczy skinienie twe
Nie jestem godna uczuć twych
Ukochany
Nic nie zrobiłam, by je mieć
Daj mi zasłużyć na twe serce
Uwolnię cię
Wyrwę cię z prozy życia dziś
Zerwę więziennych kajdan chłód
Królową, nie żoną będziesz mi
Mogę w ogniu piekieł cierpieć głód
- Skarbie, oddam życie swe - Skarbie, oddam życie swe
- Chociaż wiem i nie zapomnę, że... - Chociaż wiem i nie zapomnę, że...
- Nie jestem godzien uczuć twych - Nie jestem godna uczuć twych
- Ukochana - Ukochany
Daj mi zasłużyć na ten cud
Jeszcze zdobędę twoje serce
Tylko patrz
I wtedy ku mnie zwrócisz się
Ku mnie
Zwróć się
Wspaniale! Fantastycznie!
- Świetna piosenka. - Było super.
- Naprawdę! - Przerwa na toaletę i lecimy dalej.
Dalej?
Zaraz wrócę.
Mam iść z... Nie? Spoko.
Pójdę coś zjeść.
Brawo, to będzie niezły musical.
Dzięki.
Cieszę się, że przyszłaś. Chcę przeprosić.
Byłem wyczerpany i odwodniony...
Źle wszystko zrozumiałem.
Nie sądzę.
Skye zarzeka się, że to nie ona.
Nigdy się nie dowiemy. Ale jest szansa, że cię otruła.
Powinnam była to zauważyć.
Chodzi o to...
Powinnam była to zrobić wcześniej, nie wiem, czemu tyle zwlekałam.
- Z czym? - Z mówieniem.
Romansowałam ze Skye, jeszcze zanim zaczęła kandydować.
O rany... Chyba sobie żartujesz!
Mieliśmy być ze sobą całkowicie szczerzy!
- Stuprocentowo! - Wiem, źle zrobiłam.
Ale chciałam mieć coś swojego, nie rządzisz moim życiem.
I tak zerwałyśmy. Przepraszam.
- Co jeszcze mam powiedzieć? - Nic.
- Koniec z nami. - Payton!
Wiesz co?
Dobrze ci życzę, ale to koniec.
I wróciliśmy.
Ricardo, chciałbym przećwiczyć „Balladę...”
Gdzie Ricardo?
- Chcesz jedno? - Nie trzeba.
Cześć!
Nie potrzebujemy strzelby.
To wiatrówka.
Chcę ją trzymać.
Żeby wejść w postać.
Niech mnie klną ile sił
Ciało me zmieni się w pył
Niech się zmiesza
Z prochem naszych wiejskich ziem
Niechaj mnie do diabła ślą
Bo historię mam już swą
Co zrobiłem
To zrobiłem
Bo zrobiłem to dla kraju
„Podły zdrajca!” niechaj wyją
Z czasem jeszcze zrozumieją
Że ten kraj
Nie jest już taki sam
Bum!
No proszę.
Nie.
Mój bohater by tego nie nosił.
Ricardo, możemy porozmawiać na osobności?
Przepraszam.
Po pierwsze, świetna robota.
Wystarczy trochę zniuansować twój występ
i będzie robił ogromne wrażenie.
Wiesz, jak mówią.
Wszystko z umiarem...
Chciałem pogadać o tej broni.
To tylko wiatrówka. Jest mi potrzebna.
John Wilkes Booth nie użył strzelby,
tylko pistoletu.
Chcę użyć strzelby.
Dobra.
Jestem przewodniczącym szkoły i dużo mówię o dostępie do broni.
Nie mogę grać w sztuce, w której aktor niepotrzebnie nosi broń.
To nie jest broń.
Ale tak wygląda.
Albo zarżniesz tę piosenkę bez niej, albo pogadam z radą szkoły.
Tak czy siak, wygram.
A może to prawdziwa broń.
Bum!
Tylko żartuję.
O mój Boże!
Widzisz?
Wiatrówka.
Co do diabła?!
- Cześć! - Hej.
Zrobiłeś to? Już po wszystkim?
Tak.
Zamówię sobie drinka.
Co ty mówisz, masz 18 lat.
No i co? Mówiłaś, że mogę.
Posłuchaj.
Musisz mi opowiedzieć, co się stało.
Potem się rozejdziemy i nigdy nie będziemy o tym rozmawiać.
- Zastrzeliłeś go? - Tak!
Prosto w tyłek!
Piszczał jak laska.
A ja wtedy: „Ups, sorki.
- Nie chciałem”. - Chwila.
- Uciekł do auta, wrzeszcząc... - Poczekaj!
Strzeliłeś mu w tyłek?
Żeby śrut mu się głęboko wbił, tak będzie trudniej wyjąć.
Śrut?
Nie miałeś do niego strzelać z wiatrówki!
Dużo czytałem do tej mojej roli.
Tyle się dowiedziałem o słynnych zabójstwach.
Obił ci się o uszy Filoktet?
No to sobie doczytaj.
To był taki słynny grecki wojownik, który chciał zaliczyć Helenę Trojańską,
i oberwał strzałą
umoczoną w pęcherzyku żółciowym Hydry.
To taki stwór z mitologii,
ale pomyślałem sobie „To właśnie to!”.
No więc znalazłem rozjechanego oposa pod domem wujka.
Trochę sobie już tak leżał.
Nie znam się na pęcherzykach żółciowych,
więc wybebeszyłem mu całe flaki i zmieszałem.
Znalazłem śrut do wiatrówki
i tak go marynowałem przez noc.
Śrut wbił mu się co najmniej
na pięć centymetrów w mięsień.
A wszystkie te bakterie ze zdechłego oposa przeszły do krwi.
To się nazywa sepsa.
Na to się umiera.
Narządy ci wysiadają czy coś.
Jezu Chryste!
Nie zrobiłeś tego, o co prosiłam!
Pacan.
Ja tu próbuję odzyskać wnuczkę, pizdo!
- Uspokój się... - Nie!
Nie waż się mnie uspokajać!
Morda i siadaj na dupie!
Przepraszam.
Sprawy rodzinne.
Do rana będzie martwy.
Mogę powiedzieć, że to był wypadek,
a ty nie miałaś z tym nic wspólnego.
Dobra?
„Dziękuję, Ricardo!
Że zrobiłeś dokładnie to...
o co prosiłam”.
Cokolwiek to było, jest ohydne.
38°C.
Znowu gorączka.
Po prostu jestem wykończony.
Jesteś smutna.
Tak bardzo cię kocham.
I to cię smuci?
Moja matka była oziębła.
Tak mówiła moja niania.
Nie zajmowała się mną na tyle, żebym sama potrafiła to wyczuć.
Więc nie miałam żadnego wzoru matki,
który mogłabym odrzucić albo przyjąć.
Brakowało mi naturalnego instynktu.
Dlatego twoi bracia są jacy są.
Gdy adoptowaliśmy ciebie,
spisałam sobie, jaka powinna być idealna matka.
Delikatna, bezgranicznie kochająca,
cierpliwa, ufająca
i bezinteresowna.
Dokładnie tak bym cię opisał.
Nie wiem, czy mogę dłużej taka być.
Nie da się być całkowicie bezinteresownym.
Byłam nikim, dopóki się nie pojawiłeś.
Zakorkowaną butelką na morzu,
którą prąd znosił, gdzie chciał.
W środku miałam pustą kartkę.
Jestem sobą
tylko przy tobie.
To zbyt wielka presja.
Za rok mnie tu nie będzie.
Będę daleko stąd.
Przeniesiesz się do Cambridge?
Może nie na stałe.
Nie potrzebuję pieniędzy.
Naprawdę. Nie jestem jak Martin
ani Luther, ani nawet tata.
Na pewno sobie poradzę.
Pierwszy raz w życiu jestem zakochana.
Może to prawdziwe, może to tylko próba ucieczki, ale czuję...
że jeśli nie spróbuję,
to tutaj umrę.
Więc idź.
Nie potrzebujesz mojego pozwolenia, ale i tak ci je daję.
Zawsze będziesz miłością mojego życia.
O Boże.
Jesteś cały spocony.
Weź zimny prysznic, wezwę lekarza.
Dobrze.
- Mamo. - Tak, kochanie?
Kocham cię.
Boże, pomocy!
Niech ktoś tu przyjdzie!
Payton!
Ocknij się!
Payton!
Pomocy!
Tu Georgina Hobart, proszę przysłać karetkę.
Mój syn jest bardzo chory.
Napisy: Magdalena Adamus